HOMILIA
Momento de silencio para la reflexión personal.
PROFESIÓN DE FE
Después de haber escuchado la homilía predicada por el Santo Padre, toda la asamblea canta la profesión de fe con la fórmula del símbolo llamado de nicea:
Credo in unum Deum, Patrem omnipotentem, factorem caeli et terrae, visibilium omnium et invisibilium.
Et in unum Dominum Jesum Christum Filium Dei unigenitum.
Et ex Patre natum ante omnia saecula.
Deum de Deo, lumen de lumine, Deum verum de Deo vero.
Genitum, non factum, consubstantialem Patri: per quem omnia facta sunt.
Quienes propter nuestros homines, y propter nostram salutem descendieron de caelis.
Et incarnatus est de Spiritu sancto ex Maria Virgine: Et homo factus est.
Crucifixus etiam pro nobis: sub Pontio Pilato passus, et sepultus est.
Y resurrexit tertia die, secundum Scripturas.
Et ascendit in caelum: sedet ad dexteram Patris.
Et iterum venturus est cum gloria, judicare vivos et mortuos: cujus regni non erit finites.
Et in Spiritum sanctum, Dominum, et vivificantem: qui ex Patre Filioque procedit.
Qui cum Patre et Filio simul adoratur, et conglorificatur: qui locutus est per Prophetas.
Et unam, sanctam, catholicam, et apostolicam Ecclesiam.
Confiteor unum baptisma in remissionem peccatorum.
Y expecto resurrectionem mortuorum. Y vitam venturi saeculi.
ORACIÓN LITÁNICA
El Santo Padre:
Orémus, dilectíssimi nobis, Deum Patrem omnipoténtem, qui fidélium corda spiritália sibi éfficit templa, nostris autem vócibus fratérna sociétur Sanctórum supplicátio.
El diácono dice:
Nos ponemos de rodillas.
Concluido el canto de las letanías, el Santo Padre, de pie, y con las manos extendidas, dice:
Supplicationes nostras, quǽsumus, Dómine,
intercessióne beátæ Maríæ Vírginis,
Sancti Augustíni
et ómnium Sanctórum, propitiátus admítte,
ut hæc ædes tuo nómini dicánda
domus fiat salútis et grátiæ,
ubi christiánorum plebs, in unum convéniens,
te adóret in spíritu et veritáte
et se ædíficet in caritáte.
Per Christum Dóminum nostrum.
℟. Amen.
El diácono dice:
Nos ponemos de pie.
Y todos se ponen de pie.
ORACIÓN DE DEDICACIÓN
El santo padre, de pie y frente al altar dice la siguiente plegaria:
Oh Dios, santificador y guía de tu Iglesia, celebramos tu nombre con alabanzas jubilosas, porque en este día tu pueblo quiere dedicarte, para siempre, con rito solemne, esta casa de oración, en la cual te honra con amor, se instruye con tu palabra y se alimenta con tus sacramentos.
Este edificio hace vislumbrar el misterio de la Iglesia, a la que Cristo santificó con su sangre, para presentarla ante sí como Esposa llena de gloria, como Virgen excelsa por la integridad de la fe, y Madre fecunda por el poder del Espíritu.
Es la Iglesia santa, la viña elegida de Dios, cuyos sarmientos llenan el mundo entero, cuyos renuevos, adheridos al tronco, son atraídos hacia lo alto, al reino de los cielos.
Es la Iglesia feliz, la morada de Dios con los hombres, el templo santo, construido con piedras vivas, sobre el cimiento de los Apóstoles, con Cristo Jesús como suprema piedra angular.
Es la Iglesia excelsa, la Ciudad colocada sobre la cima de la montaña, accesible a todos, y a todos patente, en la cual brilla perenne la antorcha del Cordero y resuena agradecido el cántico de los bienaventurados.
Te suplicamos, pues, Padre santo, que te dignes impregnar con santificación celestial esta iglesia y este altar, para que sean siempre lugar santo y una mesa siempre lista para el sacrificio de Cristo.
Que en este lugar el torrente de tu gracia lave las manchas de los hombres, para que tus hijos, Padre, muertos al pecado, renazcan a la vida nueva.
Que tus fieles, reunidos junto a este altar, celebren el memorial de la Pascua y se fortalezcan con la palabra y el cuerpo de Cristo.
Que resuene aquí la alabanza jubilosa que armoniza las voces de los ángeles y de los hombres, y que suba hasta ti la plegaria por la salvación del mundo.
Que los pobres encuentren aquí misericordia, los oprimidos alcancen la verdadera libertad, y todos los hombres sientan la dignidad de ser hijos tuyos, hasta que lleguen, gozosos, a la Jerusalén celestial.
Por nuestro Señor Jesucristo, tu Hijo, que vive y reina contigo en la unidad del Espíritu Santo y es Dios, por los siglos de los siglos.
℟. Amén.
UNCIÓN DEL ALTAR Y LOS MUROS
El santo padre se quita la casulla, se pone un gremial y se acerca al altar. Dice en voz alta:
El Señor santifique con su poder este altar y esta casa que vamos a ungir, para que expresen con una señal visible el misterio de Cristo y de la Iglesia.
Luego vierte el crisma en el medio y en los cuatro ángulos del altar, y unge toda la mesa.
Doce ministros ungen los muros de la iglesia, signando las doce cruces distribuidas en la nave.
INCENSACIÓN DEL ALTAR Y DE LA IGLESIA
Se coloca sobre el altar un brasero con brasas encendidas para quemar incienso. El Santo Padre echa incienso en el brasero y dice:
Suba, Señor, nuestra oración como incienso en tu presencia y, así como esta casa se llena de suave olor, que en tu Iglesia se aspire el aroma de Cristo
El Santo Padre pone incienso en los incensarios e inciensa el altar. Luego vuelve a la sede y es incensado.
Otros ministros inciensan los muros de la iglesia y el pueblo.
ILUMINACIÓN DEL ALTAR Y DE LA IGLESIA
Terminada la incensación, se cubre el altar con un mantel, se colocan los
candelabros con los cirios y se adorna el altar.
El Santo padre entrega una vela encendida a un Diácono o concelebrante,
diciendo:
Brille en la Iglesia la luz de Cristo
para que todos los hombres lleguen a la plenitud de la verdad
LITURGIA EUCARÍSTICA
CANTO DE OFERTORIO
El Santo Padre recibe las ofrendas del pan y del vino para el sacrificio. Luego se acerca al altar y lo besa, como primer signo de veneración al altar recién dedicado.
Después de la presentación de los dones, se suprime la incensación y se va directo al lavatorio de las manos.
El Santo Padre:
Oráte, fratres: ut meum ac vestrum sacrifícium acceptábile fiat apud Deum Patrem omnipoténtem.
℟. Suscípiat Dóminus sacrifícium de mánibus tuis ad laudem et glóriam nóminis sui, ad utilitátem quoque nostram totiúsque Ecclésiæ suæ sanctæ
ORACIÓN SOBRE LAS OFRENDAS
Luego el Santo Padre, con las manos extendidas, dice la oración sobre las ofrendas:
Súscipe, Dómine, oblatiónes Ecclésiæ tuæ,
quæ in hoc sancto templo lætánter congregátur,
ut pópulus tuus per hæc sancta mystéria
ætérnam salútem consequátur.
Per Christum Dóminum nostrum.
℟. Amen.
PREFACIO
Mysterium Templi Dei
℣. Dominus vobiscum.
℟. Et cum spiritu tuo.
℣. Sursum corda.
℟. Habemus ad Dominum.
℣. Gratias agamus Domino Deo nostro.
℟. Dignum et iustum est.
El Santo Padre prosigue el prefacio, con las manos extendidas:
Vere dignum et iustum est,
æquum et salutáre,
nos tibi semper et ubíque grátias ágere,
Dómine, sancte Pater, omnípotens ætérne Deus.
Qui totum mundum templum glóriæ tuæ fecísti,
ut nomen tuum ubíque glorificarétur,
et locos tibi dicátos benígne suscípere dignáris,
in quibus sancta mystéria celebrémus.
Hodie ígitur hanc domum oratiónis,
hóminum labóre exstrúctam,
læti tibi dedicámus.
Hic enim veri Templi mystérium manifestátur
et cæléstis Ierúsalem imágo præfigurátur.
De Córpore Fílii tui,
ex Vírgine María nati,
templum sanctum tibi constituísti,
in quo plenitúdo divinitátis habitáret.
Ecclésiam quoque tuam civitátem sanctam constituísti,
super fundaméntum Apostolórum ædificátam,
ipso summo angulári lápide Christo Iesu;
quam lápidibus eléctis contínuas ædificáre,
Spíritu vivificátis et caritáte compáctis,
ubi tu eris ómnia in ómnibus
et lux Christi in ætérnum fulgébit.
Per quem te laudant lætánter
Angeli et Sancti omnes, dicéntes:
SANCTUS
Sanctus, Sanctus, Sanctus
Dominus, Deus Sabaoth
Pleni sunt cæli et terra gloria tua
Hosanna, in excelsis
Benedictus qui venit in nomine Domini
Hosana, in excelsis
PLEGARIA EUCARÍSTICA I
SEU CANON ROMANUS
El Santo Padre
Te ígitur, clementíssime Pater, per Iesum Christum, Fílium tuum, Dóminum nostrum, súpplices rogámus ac pétimus, uti accépta hábeas et benedícas ✠ hæc dona, hoc sanctum sacrifícium purum, quod tibi offérimus in primis pro Ecclésia tua sancta cathólica: quam pacificáre, custodíre, adunáre et régere dignéris toto orbe terrárum, una mecum indígno fámulo tuo, quem Ecclésiæ tuæ præésse voluísti, cum fratre meo Luis Rhea, huius Ecclésiæ Epíscopo, et ómnibus Epíscopis, qui, fídei veritáti fidéles, cathólicam et apostólicam fidem promóvent.
CONCELEBRANTE 1:
Meménto, Dómine, famulórum famularúmque tuárum, et ómnium circumstántium, quorum tibi fides cógnita est et nota devótio, pro quibus tibi offérimus: vel qui tibi ófferunt hoc sacrifícium laudis, pro se suísque ómnibus: pro redemptióne animárum suárum, pro spe salútis et incolumitátis suæ: tibíque reddunt vota sua ætérno Deo, vivo et vero.
CONCELEBRANTE 2:
Communicántes, et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genetrícis Dei et Dómini nostri Iesu Christi: sed et beáti Ioseph, eiúsdem Vírginis Sponsi, et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum, Petri et Pauli, Andréæ, Iacóbi, Ioánnis, Thomæ, Iacóbi, Philíppi, Bartholomǽi, Matthǽi, Simónis et Thaddǽi: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Ioánnis et Pauli, Cosmæ et Damiáni et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio.
El Santo Padre extiende las manos sobre las ofrendas, dice:
Quam oblatiónem tu, Deus, in ómnibus, quǽsumus, benedíctam, adscríptam, ratam, rationábilem, acceptabilémque fácere dignéris: ut nobis Corpus et Sanguis fiat dilectíssimi Fílii tui, Dómini nostri Iesu Christi.
Qui, prídie quam paterétur,
Toma el pan y, sosteniéndolo un poco elevado sobre el altar, prosigue:
accépit panem in sanctas ac venerábiles manus suas, et elevátis óculis in cælum ad te Deum Patrem suum omnipoténtem, tibi grátias agens benedíxit, fregit, dedítque discípulis suis, dicens:
ACCÍPITE ET MANDUCÁTE
EX HOC OMNES:
HOC EST ENIM CORPUS MEUM,
QUOD PRO VOBIS TRADÉTUR.
Muestra el pan consagrado al pueblo, lo deposita luego sobre la patena y lo adora haciendo genuflexión.